Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Μεσ’ από τα ξέπλεκα μαλλιά σου πόσο με πληγώνει η ματιά σου λες πως αποφάσισες να φύγεις θες το παρελθόν να αποφύγεις Όμως στάσου λίγο στάσου γύρνα πίσω και μην κοιτάς μπροστά σου στάσου λίγο στάσου θέλω κάτι να σου πω κι ύστερα γεια σου Ώπα ώπα, ώπα ώπα σ’ αγαπώ κι ας μην σου το `πα ώπα ώπα, ώπα ώπα κι ας μην είμαστε όπως πρώτα Τώρα εσύ τη πλάτη μου γυρίζεις

Καρδιά μου από Δευτέρα σε Δευτέρα Μήνες τώρα νύχτα μέρα Σε σκέφτομαι Και πάω να τρελαθώ Καρδιά μου ο χρόνος σαν νεράκι τρέχει Πίσω γυρισμό δεν έχει Κι ό,τι ζούμε Είναι μοναδικό Για αυτό και μην αργείς Έλα αμέσως κοντά μου Κι άλλο μόνη Μη μ’ αφήνεις καρδιά μου Χριστούγεννα όπου να ‘ναι φτάνουν Και τα κλάματα με πιάνουν Που δεν μπορώ Μαζί σου Να ‘μαι εγώ Βλέπω τον Αϊ-Βασίλη